هستم

من که قامتم راست نمی شود

قامت راست کن بانو   قامت راست کن بانو

از چه خمیده ای؟

من که هنوز هستم     من    که      هنوز       هستم

هر چند در کوچه ها جواب سلامم را هم نمی دهند

من که هنوز سایه بالای سرت هستم بانو

قامت راست کن

غصه هایت را به من بده .  پناه  بی پناه  علی

اشک هایم را کجا ببارم که زینب مرا نبیند

قامت راست کن بانو

دست هایم را بستند و تو اینجا مردانگی علی بودی و من...

تمام فخر علی به توست

قامت راست کن

من که هنوز هستم

 

نوشته شده توسط علی در سه شنبه چهاردهم خرداد 1387 ساعت 4:38 موضوع | لینک ثابت

سلام   حالتون خوبه؟

این اولین پستی هست که من این طوری می نویسم

یعنی می خوام هم تشکر کنم هم درد دل و برای تک تک شما ست واحتمالا طولانی خوب دیگه دیگه

اول نمایشگاه کتاب

از همه شما خیلی ممنونم ه اومدید

از مونا (شنونده جوان) از خانم رعنا شمس از شیدای شب

از مونامی از دو روزه  از خانم نگار

و....

تو رو خدا اگه کسی رو یادم رفت دعوام نکنید

تشکر ویژه

از خانم نسیم رها به خاطر دو تا کتاب خوشگل که یک شب خوندمش

و از خانم جعفری به خاطر کتاب دوئل که مامانم ازم بلند کرد و بهم نمی ده داره چون می خونه

و از دو دوست عزیزی که من رو تا هفت تیر همراهی کردند

با وجود پا درد زیادشون اومدن و لحظات خوبی داشتیم تا میدان هفت تیر شعر خوندیم

از مولا علی گفتیم و...

دوم لطف دوستان

از اینکه به من سر می زنید و از من تعریف می کنید ممنون ولی من احتیاج بیشتری به نقد شما دارم

و این بیشتر کمک می کنه چون باید به خاطر شما ها و خودم پیشرفت کنم و شما بیشترین نقش رو در این پیشرفت دارید

از لولی شور انگیز به خاطر انتقاداش ممنون و از فردوس اقاقیا هم ممنون

البته این ۲ دوست عزیز ادرسی برای من نگذاشتن تا من بتونم یه خورده از خودم دفاع کنم اما انتقاد های سخت و خوبی کردند

سوم برای شما

من دوست دارم که با شما ها تعامل داشته باشم

و نشم مثل بقیه که به شنونده ها و نظرات وبلاگاشون سر نمی زنن البته اون دوستان هم حق دارن که این کار رو نمی کنن و لی من دوست ندارم

چون خودم رو هم مثل شما می دونم

پس نذارید اتفاقی بیفته که پشیمون بشم

چهارم عارفانه

از این دوست عزیز به خاطر تبلیغ خوبش

راستی من دوست دارم عارفانه بگم مگه مشکلی داره

چه فرقی با عرفانه داره مگه

 

و

پنجم خودم

من ۳ ما فوق العاده سخت رو پشت سر گذاشتم از لحاظ مشکلات ویژه ی که داشتم

که با دعای تک تک شما به حمد خدا انگار حل شده

از این بابیت که نگرانتون کردم شرمنده

و از این بابت که دعام کردید ممنون

اما الان هم از نظر روحی هم از نظر جسمی زیاد خوب نیستم

برای اینکه بتونم شعر و نوشته جدیدی و حرف جدیدی داشته باشم احتیاج به یه خورده استراحت دارم

شاید تا ۴۰ و ۵۰ روز دیگه متنی ننویسم و اون موقعه انشالله با دست پر می یام

 

و اخر تو

اول از یک انسان بزرگ استادم علی بهادری تشکر می کنم که من رو دوباره پذیرفت به شاگردیش

دوم از تو که با همه خوب و بد من ساختی عصابم خورد بود تو داد می خوردی

حالم بد بود تو بود و حالا من رو درک کردی و کمتر هستی برای کمک به من

و از مهربانی های تو خدای من که من حقیر رو کوچک این قدر مورد لطف بنده های بزرگ و بزرگوار تو قرار گرفتم

مهربان به خاطر تمام مهربانیت سپاس

 

نوشته شده توسط علی در یکشنبه پنجم خرداد 1387 ساعت 19:58 موضوع | لینک ثابت